या मार्गावर देव नक्की सापडेल!

।। श्री ।।

सप्रेम नमस्कार विनंती विशेष,

            पुन्हा एक रविवारी आणि ती वेळ आली आहे जेंव्हा आपली पत्राद्वारे भेट होते. मी काही शब्द लिहितो ते तुमच्या पर्यंत कुठूनतरी बरोबर पोहोचलेले असतात. वेळात वेळ काढून या शॉर्ट कन्टेन्ट मधे रमणाऱ्या जगात तुम्ही पत्र वाचायला वेळ देत आहात म्हणून आपले खूप खूप धन्यवाद. पोस्टमन बनून माझे पत्र आपल्या ओळखीच्यांना पाठवतं आहात म्हणून विशेष आभार. 

        मागचं रविवार आपण प्रयत्न करण्याबद्दल काही गप्पा मारल्या होत्या. आज बघूया प्रयत्नाचे ३ शत्रू आणि आपल्या भारतीय संस्कृती मधली एक गोष्ट जी प्रयत्नात देव शोधा हे आपल्याला सांगते. lets go!

        मागच्या पत्राला इतक्या छान प्रतिक्रिया दिल्या तुम्ही मी प्रत्येकाला रिप्लाय लिहिला आहे. तुम्ही मी दिलेले सगळे रिप्लाय मागच्या रविवारचं पत्र आज उघडलं तर वाचू शकतात. 

मागचे पत्र वाचायचे राहिले असेल तर इथे क्लिक करून वाचू शकता गणपती बाप्पांचं वेगळं रूप!

आमचे पत्र दर आठवड्याला न चुकता मिळावं असं वाटत असेल तर Email Newsletter Subscribe करायला विसरू नका.

जुने सगळे पत्र वाचायचे असतील तर तुम्ही इथे क्लिक करू शकता. Thoughts Become Things.

प्रयत्नाचे ३ शत्रू कोण?

जर यत्नच देव असेल, तर आपण देवापासून इतके दूर का जातो?

प्रयत्न करायला सुरुवात सगळेच करतात. नवीन सवय, नवीन काम, नवीन विचार — सुरुवात भारी असते. पण काही दिवसांनी काय होतं?
कंटाळा येतो.
आळस डोकं वर काढतो.
आणि थोडासा त्रास झाला की आपण म्हणतो — बस, पुरे.

माणसाला प्रयत्नांचे तीन मोठे शत्रू आहेत, असं मला वाटतं.

पहिला — आळस.
आज नको, उद्या बघू. हा “उद्या” खूप धोकादायक असतो. कारण तो कधीच येत नाही.

दुसरा — वेदना.
प्रयत्न करताना दुखतं. अपयश येतं. कोणी हसतं. मनाला लागते. आणि आपण लगेच मागे फिरतो. यत्नांमधे वेदना भरपूर आहेत. 

तिसरा — संकोच.
लोक काय म्हणतील?
मला जमलं नाही तर?
हा संकोच प्रयत्न सुरू होण्याआधीच संपवतो.

खरं सांगायचं तर माणूस देवाला नाही घाबरत,
तो त्रासाला, कंटाळ्याला आणि अपयशाला घाबरतो.

पण यत्न म्हणजे रोज जिंकणं नाही.
यत्न म्हणजे रोज उठून पुन्हा प्रयत्न करणं.

आज जमलं नाही तरी चालेल,
आज मन नाही तरी चालेल,
आज त्रास झाला तरी चालेल —
पण थांबायचं नाही.

कारण ज्या दिवशी आपण थांबतो, त्या दिवशी पराभव होतो.
आणि ज्या दिवशी प्रयत्न सुरू ठेवतो, त्या दिवशी देव आपल्या जवळ येतो.

प्रयत्नांच्या मार्गावर देवाला शोधा.

याचं फार सुंदर उदाहरण म्हणजे ध्रुव बालकाची कथा. 

ध्रुव बालकाची गोष्ट — यत्नाचा खरा अर्थ

ध्रुव हा एक लहान मुलगा होता. वय फारसं नव्हतं, पण मनात प्रश्न मोठे होते.

त्याचे वडील राजा उत्तानपाद. राजाला दोन राण्या होत्या — सुनीती आणि सुरुची. ध्रुव हा सुनीतीचा मुलगा, आणि सुरुचीचा मुलगा उत्तम.

एकदा राजदरबारात राजा आपल्या मांडीवर उत्तमला बसवून प्रेम करत होता. ध्रुवही लहानच होता; तोही वडिलांकडे गेला. पण सुरुचीने त्याला थांबवलं आणि कठोर शब्दांत सांगितलं —

“राजाच्या मांडीवर बसायचं असेल, तर माझ्याच पोटी जन्म घ्यायला हवा होता.
पुढच्या जन्मी माझ्या पोटी जन्म घे, तेव्हाच तुला हे स्थान मिळेल.”

लहान ध्रुवाला हे शब्द फार लागले.
राग, दुःख, अपमान — सगळं एकत्र आलं.

तो रडत रडत आपल्या आईकडे, सुनीतीकडे, गेला.
आईने त्याला कुशीत घेतलं, पण खोटं आश्वासन दिलं नाही.
ती म्हणाली —

“बाळा, मी पहिली राणी नाही, माझ्या हातात काही नाही.
पण देवाच्या हातात सगळं आहे.
जर तुला खरंच मोठं व्हायचं असेल, तर देवाचा मार्ग धर.”

ध्रुवाचं मन पक्कं झालं.

तो घर सोडून जंगलात गेला.
ना वयाची जाणीव, ना कष्टाची भीती —
फक्त एक ध्येय : देवाला भेटायचं.

जंगलात त्याला नारद मुनी भेटले.
नारदांनी त्याची परीक्षा घ्यायची ठरवली.
ते म्हणाले —

“बाळा, तू फार लहान आहेस. हा मार्ग कठीण आहे.
घरी परत जा.”

पण ध्रुव ढळला नाही.
त्याच्या आवाजात ठामपणा होता —

“माझं मन ठरलं आहे. मला थांबवू नका.”

नारदांना कळलं — हा हट्ट नाही, हा अखंड यत्न आहे.

नारदांनी त्याला विष्णू मंत्र दिला आणि तपश्चर्या सांगितली.

ध्रुवाने तप सुरू केली.

सुरुवातीला तो फक्त फळं खायचा.
नंतर पाने.
मग पाणी.
आणि शेवटी श्वासावर जगू लागला.

थंडी, ऊन, पाऊस —
शरीर थकत होतं, पण मन थांबत नव्हतं.

कित्येक वर्षं गेली.

आणि अखेर, त्याच्या अखंड प्रयत्नांनी
भगवान विष्णू प्रकट झाले.

देव समोर उभे राहिले.

ध्रुव गप्प झाला.
ज्याच्यासाठी तो सगळं करत होता, तो समोर होता —
पण आता काही मागायची इच्छाच उरली नव्हती.

देव हसले.
त्यांनी ध्रुवाला अढळ स्थान दिलं —
आकाशातला ध्रुवतारा.

आजही तो स्थिर आहे.
का?

कारण त्याच्या आयुष्याचा पाया अढळ प्रयत्न होता.

प्रयत्न म्हणजेच देव!

देवाने ध्रुवाला आकाशात अढळ स्थान दिलं — ध्रुवतारा.
आजही तो हलत नाही. कारण त्याचा पाया प्रयत्नांचा आहे. 

ध्रुवाची सुरुवात रागाने झाली, पण शेवट साधनेत झाला. कारण मध्ये अखंड यत्न होता.

कारण देव शोधणाऱ्याला मंदिरात सापडतोच असं नाही,
पण तो रोज उठून प्रयत्न करणाऱ्याच्या जवळ उभा असतो.

तो पर्यन्त स्वस्थ रहा, मस्त रहा आणि प्रसन्न राहून प्रयत्न करण्यात व्यस्त रहा. धन्यवाद. 

पुढच्या रविवारी?

पुढच्या रविवारी सकाळी ९ वाजता भेटूया. 

जर तुम्हाला आमचं पत्र नियमित मिळावं असं वाटत असेल, तर—

👉 WhatsApp ग्रुप Join करा
👉 Email Newsletter Join करा

धन्यवाद 🙏